Mijn Tiko.........naar Amerika

Toen ik deze website vond en zag dat er e-mail adres was besloot ik meteen te schrijven. Abessijnen zijn voor mij de mooiste en liefste katten die er zijn. Ik weet dat jullie niets met dit verhaal kunnen maar ik wilde het gewoon even kwijt en een site die gewijd is aan abessijnen en somalie's moet ongetwijfeld door echte liefhebbers zijn opgezet. Ik wil het gewoon even kwijt.

Vorige week vrijdag is op 14-jarige leeftijd mijn lieve abessijn Tiko overleden. We zijn 12 jaar samen geweest. Ik heb hem "kado" gekregen toen ik voor het eerst op mezelf ging wonen. Tiko en ik waren onafscheidelijk tot de laatste dag. In april van dit jaar werd er suikerziekte bij hem geconstateerd. Sindsdien heb ik hem elke ochtend insuline toegediend. In mei zijn wij (Tiko, mijn vriend en ikzelf) verhuisd naar Amerika. De dokter zei me al dat de grote verhuizing geen positieve invloed zou hebben op Tiko en dat het misschien verstandig was hem in te laten slapen. Tiko was, afgezien van zijn suikerziekte, gezond en nog vol leven dus dat heb ik niet in overweging genomen. Om hem nu achter te laten bij andere mensen leek me ook niet de beste oplossing. Hij is dus meegegaan. In het vliegtuig, een paar weken in het hotel en daarna ons huisje in. Hij had de tijd van zijn leven. Voor het eerst in een tuin, lekker in de buitenlucht. Na 2 maanden moest ik overgaan op Amerikaanse insuline.

Mijn dierenarts in NL had mij verteld dat het verkrijgen van insuline geen probleem was. Nou, dat bleek wel anders te zijn. Na Tiko 2 keer weggebracht te hebben naar een dierenarts werd hij op menselijke insuline gezet. De diereninsuline was niet meer in de handel; het liep nl niet goed. Dit laatste zegt al genoeg over de wijze waarop de Amerikanen tegen katten / dieren aankijken. Beide keren dat ik Tiko weg heb gebracht ben ik erg geschrokken over hoe hij er uit zag als ik hem ophaalde. Kaalgeschoren nekje, kaalgeschoren armpje, onder de roos en heel erg gestressd. De bedragen die ik voor deze "behandelingen" moest betalen waren enorm en hadden niets meer met dierenliefde te maken. Tiko werd steeds magerder dus besloot ik om weer terug te gaan naar de NL insuline en dit mee te laten nemen door familie die over zouden komen.

Het verschil was enorm. Tiko was binnen twee weken weer de oude. Zag er prachtig uit en leek weer helemaal happy. Tot vorige week zaterdag (18-09). Hij liet zijn plas lopen en leek niet erg geïnteresseerd. De volgende dag en de rest van de week ging het weer beter. Donderdagavond was een ongelooflijke avond. Tiko was niet bij me weg te slaan en heeft zelfs m'n gezicht helemaal afgelikt. Hij zag er echt heel goed uit. De volgende ochtend zat ie heel gezellig op de stoel bij me en heb ik hem gedag gezegd. Om 2 uur 's-middags belde ik naar huis en toen hoorde ik hem hard miauwen. Iets wat hij nooit heeft gedaan. Ik begreep meteen dat het mis was en mijn vriend zei me dat het niet goed ging en dat ie dacht dat Tiko een epileptische aanval had. Ik ben meteen naar huis gegaan. Toen ik binnenkwam zag ik Tiko helemaal schokken, zijn pootjes waren dik en hij leek absoluut niet op de kat die ik kende. Binnen 1 minuut blies hij zijn laatste adem uit. Ondanks dat ik weet dat ik alles voor hem heb gedaan voel ik me vreselijk schuldig over het feit dat hij hier naar de dierenarts is gegaan en dat ik hem sowieso mee heb genomen. Wel ben ik erg blij dat hij op deze manier, zonder pijn, is overleden en dat hij de laatste maanden van zijn leven bij mij is geweest en niet bij iemand anders.

Hij is bij mij in de tuin begraven zodat we toch nog dicht bij elkaar kunnen zijn. Ik mis hem vreselijk. Mensen vragen me nu al of ik geen nieuwe neem. Ik kan me niet voorstellen dat er een 2e Tiko bestaat en wil er voorlopig niet aan denken. Maar mocht ik ooit besluiten een andere kat te nemen dan zal het zeker een abessijn worden.

Lisette (e-mail), Washington DC